Als alles duister is ... ontsteek dan een lichtend vuur ...
een vuur dat nooit meer dooft!

kaarsNederland is getroffen door het coronavirus. De maatregelen die het kabinet Rutte heeft ingesteld raken ons persoonlijk maar ook het ‘kerkzijn’. Kerkbezoek is op dit moment niet mogelijk maar gelukkig gaan de kerkdiensten online wel door en zijn deze rechtstreeks of later te beluisteren via www.kerkomroep.nl/pguithuizen

Langzaamaan komt het virus ook naar de noordelijke provincies en moet iedereen in Nederland er rekening mee houden dat hij of zij vroeg of laat besmet kan raken. Sociale onthouding moet bijdragen om de verspreiding van het virus verder in te dammen. Dat vraagt veel discipline en geduld. Voor als je zelf getroffen bent en wordt opgenomen in het ziekenhuis of thuis in quarantaine moet verblijven of rondloopt met gezondheidsklachten of als je de economische gevolgen die het coronavirus met zich meebrengt ondervindt. Het is nog amper te overzien wat het coronavirus allemaal met zich mee gaat brengen.

Eén ding is zeker. We hebben als kerk hierbij een taak te verrichten: om te blijven zien naar de ander. Dit kunnen we doen door de kerkdienst centraal te blijven stellen in onze gemeente en elkaar aandacht te geven m.b.t. technische hulpmiddelen als telefoon en sociale media. Maar wat ook zeker is, is dat het Licht van God zal blijven schijnen ook daar waar het duister is. Op al die plekken waar de hoop dreigt te vervliegen en de pijn ervaren wordt, wil in dit alles God ons niet verlaten.

Zijn Licht kunnen wij ontsteken door de hoop niet te verliezen. Door thuis een kaarsje aan te steken (in het besef dat meer mensen dit doen) of je hart uit te storten in gebed. Het ‘Onze Vader’ te bidden of in stilte te zien wat is. Ede Staal zong het en wij mogen het niet vergeten: 't Het nog nooit, nog nooit zo donker west. Of 't wer altied wel weer licht. Lied 598 uit het Liedboek leert het ons ook zingen tegen de verdrukking in: ‘Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, vuur dat nooit meer dooft.’

Het coronavirus laat zien hoe kwetsbaar wij mensen zijn. Niet alles is maakbaar al kunnen wij veel. Er is een grens aan ons kennen en kunnen. We kunnen maatregelen nemen en die moeten gedaan worden. Maar de Geest wil ons bevrijden van angst en al wat wij te doorstaan hebben. De weg die Hij met ons gaat geeft leven en levend water. Zijn Licht is onze hoop in bange dagen.

 

Een mens te zijn op aarde

Een mens te zijn op aarde / in deze wereldtijd,
is leven van genade / buiten de eeuwigheid,
is leven van de woorden / die opgeschreven staan
en net als Jezus worden / die ’t ons heeft voorgedaan.

Een mens te zijn op aarde / in deze wereldtijd,
is komen uit het water / en staan in de woestijn,
geen god onder de goden, / geen engel en geen dier,
een levende, een dode, / een mens in wind en vuur.

Een mens te zijn op aarde / in deze wereldtijd,
dat is de dood aanvaarden, / de vrede en de strijd,
de dagen en de nachten, / de honger en de dorst,
de vragen en de angsten, / de kommer en de koorts.

Een mens te zijn op aarde / in deze wereldtijd,
dat is de Geest aanvaarden / die naar het leven leidt;
de mensen niet verlaten, Gods woord zijn toegedaan,
dat is op deze aarde / de duivel wederstaan.


Vrede en alle goeds!
ds. Lucas Tiesinga

 

Agenda

Taizé - Dagtekst

  • za. 6 juni
    Johannes schreef: De duisternis wijkt en het ware licht schijnt al. Wie de ander liefheeft, blijft in het licht. (1 Joh 2:7-10)